Een mooie maar zware Posbankloop

Zondag 24 september was het zover, mijn eerste Posbankloop. En het beloofde een stralend mooie dag te worden op deze herftsdag.

De middag er voor al op pad, om te overnachten vlakbij de start. Na een rustige avond en een goede nachtrust, s’morgens eerst rustig ontbijten midden in het mooie bos. Na het ontbijt de sleutels van onze Luxe Pod op Buitenplaats Beekhuizen (een aanrader) zijn we (Sandra en ik) op weg gegaan. Sandra wilde een lange wandeling maken, samen met onze hond Sally (rood-witte Ierse Setter) in de bossen en heide langs de route. Het was een tijd zoeken voor we het goed punt hadden gevonden.
Na Sandra en Sally afgezet te hebben, ben ik verder gereden richting de start in Velp. Met nog genoeg tijd over heb ik eerst nog even een broodje gegeten bij een restaurant. En na nog 2 bananen ga ik alvast op weg naar de start om Evelyne die de 5KM heeft gelopen, aan te moedigen.

Evelyne komt al weer binnen ruim voor ik moet starten en mag tevreden zijn met haar eerste plaats. Nog heel even met haar gesproken voor ik zelf van start kan. De start plaatsen zijn alleen met borden aangeduid op snelheid, en ik voeg me in de groep van 12KM/U lopers. Het is erg druk, en ik verwacht dan ook niet snel op gang te kunnen komen. Dat heeft zijn voordeel, want rustig opbouwen kan ik uit mijn eigen heel slecht. En als om 14.00 de horde lopers van start gaat is het inderdaad eerst even wandelen in de drukte, maar een honderd meter na de startboog, komt de snelheid er mooi in. De eerst kilometer is nog redelijk vlak en gaat vlot, en dan begint het langzaam te klimmen. Steeds een stuk klimmen, en dan een kort stukje/beetje dalen en weer verder klimmen. Ook na 4 KM loopt het nog lekker en als ik om me heen kijk geniet ik van de prachtig mooi omgeving en de uitzicht over de bloeiende heide en de dalen. Wat een mooi stuk Nederland, ik was er nog nooit geweest. Dan na zon 6KM gaat het rechts af en komen de snelste lopers me alweer te gemoed vanaf het keerpunt, 1,5KM verder. Het is warm en zeker niet makkelijk om steeds verder omhoog te gaan, hoezo Nederland is vlak.
Even voorbij het keerpunt staat een drinkpost en die sla ik maar over, erg druk en ik wil door, en dorst? ja wel een beetje, maar niet zo erg dat ik niet zonder kan. Dan gaat het langzaam maar zeker verder omlaag. Als het even een stukje omhoog gaat, wordt ik vaak even ingehaald, maar dat geeft niet want zodra het weer omlaag gaat ren ik ze weer voorbij. Ik ben beter in dalen dan in klimmen.
Dan nadert de beroemde Muur van Aalbers, een mede loper vraagt nog even aan mij hoever het nog is naar de Muur, ik antwoord het niet te weten, omdat ik net als hij voor het eerst mee doe. Een andere deelnemer weet het wel en geeft aan dat de Muur zo komt en dat het ruim 90 meter met een hellingspercentage van 13,3 procent omhoog zal gaan. En ja hoor even later hangt een groot spandoek “Muur van Aalbers” en ga ik de eerste haarspeldbocht in, steil omhoog. De snelheid zakt en het wordt nu wel heel erg zwaar. De eerste loper zie ik al stoppen, stuk gelopen op de Muur. Gestaag met aangepast tempo zet ik door en haal zelfs een enkeling in. Iedereen steunt, zucht en gaat zwaar hijgend omhoog, haarspeldbocht na haarspeldbocht.

  

Eindelijk bovenaan, en dan gaat het rap omlaag. Eerst nog even rustig aan om even op adem te komen, en dan gaat het snel richting de 17KM P/U de berg af. Een kilometer later zie ik in de verte de finishboog al. En moe maar voldaan, met een tijd van 1.15 kom ik tevreden over de finish. En naast de medaille is zeker het flesje water van harte welkom.
Volgens jaar ga ik zeker weer mee doen.