Hondsrug ForestRun 2018

Genieten van een trailrun, en gelijk het onderzoek naar MS steunen, 2 vliegen in 1 klap.
De 2e editie van de Hondsrug ForestRun was geslaagd.

Vorig jaar had ik me ook voor deze mooie loop ingeschreven, maar door een blessure kon ik helaas niet deelnemen. Maar gelukkig is de blessure voor deze run weer bijna helemaal over.
Het is een mooie middag als ik richting het voor mij zo bekende Emmer Dennen rij.
Als ik terrein van voetbalvereniging Drenthina oploop, kijk in het rond om te zien of Evelyne en Hermiena er ook zijn. En even later wordt ik gewenkt en kom gezellig bij hen aan tafel zitten. In mijn korte running outfit is het best nog wel een beetje fris, maar daar zal ik een uurtje later zeker geen last meer van hebben. En 20 minuten voor de start lopen we gezamelijk richting start, in het bos.

Er wordt , met complimenten voor de organisatie, ieder halve minuut  een nieuw groepje gestart. Eerst de snellere, die zich inschatten de 10Km inschatten tussen de 30 en 40 minuten, dan het groepje waar ik mezelf inschat, 40-50 minuten en daarna de andere tijden. Zo lopen we elkaar niet in de weg op de doorgaans smalle bospaadjes.

Na een de eerste km heb ik al weer in de gaten dat ik te hard van start ben gegaan, ik heb een te hoge ademhaling. Maar probeer wel het tempo vast te houden.  De bospaden zijn smal en bochtig, en zoals vrijwel het hele Emmer Dennen zeker niet vlak, we gaan over verschillende heuveltjes. En omhoogstekende boomwortels valt ontzettend mee. Na de eerste KM loop ik achter een jongere deelneemster en dat loopt op een voor mij goed tempo. Na zon 3,5KM gaat het via een zandpaadje omhoog naar een zandduin, het “Haantjes bak” .  Veel deelnemers voor me nemen de iets vlakkere route aan de linkerkant van de zandduin, maar ik ben een van de weinigen die de rechter, iets steilere kant pakken. Iets steiler, maar een beetje trapsgewijs en met een steviger ondergrond is dat voor mij makkelijker. Ik haal op dat stukje dan ook een paar deelnemers in.

En dan na 5KM gaat de 2e ronde in. Een enkele keer wordt ik ingehaald, maar soms haal ik ook andere deelnemers in. Dan loop ik de eerste Canicross deelnemers achterop, die ook meer mogen doen, en die houden goed rekening met de snelle deelnemers, zodat we daar geen hinder van ondervinden.
Inmiddels is mijn tempo iets gezakt, maar kan ik mooi even kracht sparen voor de laatste kilometer, waarin ik er nog en mooie versnelling uitpers, en tevreden met mijn tijd van 48.12 moet ik eerst even op adem komen.

Ik blijf nog even wachten en genieten van de andere deelnemers die over de finish komen. De ene vrolijk lachend nog even sprinten, en de ander zwaar buiten adem duidelijk uitgeput.
Ook Hermiena, Tamara komen binnen het uur binnen, en even daarna ook Evelyne. Ze was niet helemaal vrolijk, oeps even ergens, waar de afzetting van de route niet helemaal duidelijk was, liep ze even een verkeerd pad op, en ja dan baal je.